از بچگی همیشه دوست داشتم شغلی پیدا کنم که وقتی هر روز میرم سراغش ازش خسته نشم و ازش لذت ببرم انجام اون کار برام افتخار باشه و همیشه بتونم با افتخار بگم چیکاره ام کار مختلفی امتحان کردم تو هیچکدوم موفق نبودم از درس تا شاگردی تو مکانیکی و ...
از بچگی علاقه به کامپیوتر داشتم قبل از اینکه خوندن یاد بگیرم با کامپیوتر کار یا بازی میکردم بزرگتر شدم داخل ده سالگی پاور و ورد درست میکردم دوست داشتم برم کلاس های کامپیوتر و ... که خانواده نمیزاشتن فقط میگفتن درس بخون به شرایطی تا حدی اجباری رفتم تجربی و تقریبا توش موفق نبودم الان تو نوزده سالگی تصمیم گرفتم برنامه نویس بشم از ساده ترین زبان که پایتون هست شروع کردم اول میخواستم شاخه مهندس داده انتخاب کنم اما چون به آمار علاقه نداشتم نرفتم وتصمیم گرفتم بک اند دولوپر باشم ریاضیم هم از بچگی متوسط بود زبانمم بد نیست سه ماه برنامه نویسی دارم آموزش میبینم و تمرین میکنم تا حالا که نسبتا خوب بودم آموزش هارو متوجه شدم و تمرین هم زیاد کردم تمرین هارو هم که تو سایت هایی مثل کد بزن بوده تاحدی تونستم حل کنم اما الان میخوام بدونم واقعا ادم اینکار هستم یانه که اگه نباشم دلم نمیخواد یه شکست به شکست های زندگیم اضافه بشه
ببین اگه تا اینجا خوب بوده باهاش کیف میکنی نه اینکه اجبارا برنامه بنویسی اینم که از بچگی علاقه داشتی خوبه همه یه روز از همین پاورپوینت و فتوشاپ شروع کردن فهمیدن علاقه دارن اگه با علاقه ادامه میدی قطعا موفق میشی فقط مثل بعضیا نباش که اصلا علاقه نداره برای پول یا مهاجرت میاد
نه صرفا برای پول نمیومدم یاد بگیرم ولی این همه شغل امتحان کردم هیچکدوم نبوده که اینجوری از یادگرفتن لذت ببرم موقعی که تمرین هارو انجام میدم هیجان خاصی دارم که هیچ جایی تجربش نکردم شغل های دیگع که میرفتم هیچ وقت مغزم متوجهش نشد و زورکی میرفتم و هیچ وقت حس علاقه ای که اینجا پیدا کردم بعد یه مدت کار اونجا ها پیدانکردم
درود خوبی...
مهم اینکه علاقه داشته باشید و راه خودشو پیدا می کند.
مسیری که پیش می روید به موفقیت ختم می شود یا نه...
مسئله زمان است که نشان می دهد.
شاید پاسخ شما همینجا باشد